معرفی و دانلود کتاب رودی به نام زمان

معرفی کتاب رودی به نام زمان

کتاب رودی به نام زمان از آثار جدید میا کوتو نویسنده‌ی مطرح پرتغالی - موزامبیکی است که در آن با زاویه دیدی نو و خلاقانه تصاویر ویژه‌ای از جنگ داخلی در موزامبیک و آثارش در کشور را ارائه می‌دهد. او برای روایت چنین مفهومی در قالب داستان، ژانر رئالیسم جادویی را انتخاب کرده‌است و عناصر استعاری خلاقانه‌ای را در این اثر گنجانده‌است.

درباره‌ی کتاب رودی به نام زمان

زمان روایت این داستان به دوران پس از جنگ داخلی و استقلال موزامبیک اشاره دارد. ماریانو برای فوت پدربزرگش به سرزمین اجدادی‌اش بازگشته است و از لحظه‌ی آغاز ورودش به جزیره، با شخصیت‌هایی پیچیده، آسیب‌دیده و سلایق مختلف آشنا می‌شود. هرکدام از این شخصیت‌ها نمادی از تکه‌تکه شدن و تجزیه‌ی درونی کشورش هستند. مبارزان داخلی و وطن‌خواهی که با تلاش بسیار و مواجه شدن با چالش‌های گوناگون، مقام‌های سیاسی را جابجا کردند و در این مسیر آسیب‌های بسیاری متحمل شدند، اما تمام این تلاش‌ها و تاوان‌هایی که پرداخت کردند بیهوده و عبث بوده است. آن‌هایی که به گمان خود در حال تلاش برای آزادی و دموکراسی در وطن خود بوده‌اند. در واقع پدربزرگ او نمادی است از همین افراد مبارز در کشورش که بعد از تلاش‌های بسیار در مسیر ساختن دموکراسی، متوجه می‌شود راهی که انتخاب کرده اشتباه بوده و او کاری انجام نداده‌است، جز جابه‌جا کردن یک ظالم با ظالمی دیگر. میا کوتو تلاش می‌کند تأثیرات تعصب، تحجر و حرص را در قالب شخصیت‌های مختلف داستانی تصویر کند. ماریانو شخصیت اصلی این داستان با ورود به جزیره‌ی اجدادی‌اش درگیر پازل‌هایی گم‌شده از حقایقی پنهان می‌شود که اعضا خانواده‌اش، راوی هر تکه از این پازل‌ها می‌شوند و او را قدم‌به‌قدم با این حقیقت‌ها مواجه می‌کنند.

داستان روایتی از اعتراض‌ها و انتقادها است. درگیری‌های داخلی پی‌درپی در موزامبیک لایه‌ای از داستان است که قلم و نگاهی که به جوهر رئالیسم جادویی آغشته شده است، این اتفاقات را روایت می‌کند. اساس داستان رودی به نام زمان، با صنعت‌های ادبی مانند استعاره و روایت نمادین بنا نهاده شده است. رودی به نام زمان با داستان‌های به‌هم‌پیوسته به چالش‌های داخلی این کشور به‌صورت نمادین و استعاری می‌پردازد. میا کوتو با نثری شاعرانه به روابط پیچیده بین حافظه، زمان و سرزمین پرداخته است و سنت‌ها، اسطوره‌ها و غنای فرهنگی موزامبیک را بازتاب داده است. این کتاب اعتراضی به آفریقای پسااستعمار است که هنوز هم در پی دموکراسی، جان‌ها و زندگی‌های جوانان سرزمینش را فدا می‌کند. میا کوتو در این اثر ثابت کرده است که یک صنعت‌گر ادبی در خلق موقعیت‌ها و کلمات است و در ساخت دنیایی با درون‌مایه‌ی رئالیسم جادویی قلمی بی‌بدیل دارد.

ماریانو هنگام خاکسپاری پدربزرگش، دیتو با زمینی مواجه می‌شود که اجازه‌ی خاکسپاری به آن‌ها را نمی‌دهد و بسته می‌شود. این زمینی است که سال‌ها مردم سرزمینش در آن به کشت مواد مخدر مشغول بوده‌اند و نمادی است از رنج بسیاری که زمین در آن سرزمین برده است. استعاره‌های دیگری در کتاب رودی به نام زمان وجود دارد که با زیبایی و دقت نظر خاص نویسنده طرح شده است. شیوه‌ی روایت در این اثر به شکل پست‌مدرن و غیرخطی انتخاب شده است و شخصیت‌هایی که فوت شده‌اند هم در جایگاه راوی قرار می‌گیرند. خلق زمانی به‌هم‌ریخته و نامنظم روشی برای انتقال آشوب و استیصال جهان داستان به خواننده است که میا کوتو باظرافت بی‌نظیرش در این خلق موفق بوده است. عنصر زمان هم ابزار دیگری است که در همین راستا مورداستفاده قرار گرفته است. سه زمان گذشته، حال و آینده در این اثر دوشادوش هم حرکت می‌کنند. میاکوتو (Mia Couto) در پایان اغلب داستان‌هایش عنصر طبیعت را پیروز می‌کند. از نظر او این طبیعت است که در نهایت انسان و ساخته‌هایش را می‌بلعد و به همان شکلی که می‌خواهد درمی‌آید.

کتاب رودی به نام زمان را مهدی غبرایی ترجمه و نشر افق آن را منتشر کرده است.

نکوداشت‌های کتاب رودی به نام زمان

• رودی به نام زمان یک دید فوق العاده و متنی مملو از تصاویر چشمگیر و جذاب است. (واشنگتن پست)
• خواندن داستان‌های میا کوتو به معنای مواجه شدن با یک تفکر و نگرش خاص و ویژه از تبار آفریقایی است، میا کوتو نویسنده‌ای از روایت‌های شفاف، روان و پراکنده است. داستان اثری قابل‌توجه و تأثیرگذار است. (The New Statesman)
• کوتو را جز برجسته‌ترین نویسندگان نسل جوان در آفریقای پرتغالی زبان می‌دانند. کوتو در رمان‌هایش با شور و حساسیت زندگی روزمره را در موزامبیک فقیر توصیف می‌کند. (گاردین)
• میا کوتو یک موزامبیکی سفیدپوست است که به پرتغالی می‌نویسد، شاید او از برجسته‌ترین نسل نویسندگانش باشد... کوتو به طرز ماهرانه‌ای آشفتگی و کمدی یک تغییر ناگهانی و تحمیلی بیرونی در ایدئولوژی‌ها را به تصویر می‌کشد. هیچ‌کس به راحتی از آن خارج نمی‌شود... روایت به طرزی زیرکانه در طیفی از رهایی تغییر می‌کند، از بازی لغات انعطاف‌پذیر تا جملاتی که بیشتر شبیه به شعر وغزل است. (نقد کتاب لندن)
• میا کوتو از موزامبیک به عنوان روزنامه‌نگار و ویراستار، شاعر و رمان‌نویس و زیست‌شناس محیط‌زیست شاهد مبارزات پر سر و صدای کشورش برای استقلال، نمایش انقلاب و جنگ داخلی طولانی مدت بوده‌است. رمان‌های او تاریخ ملی را به اساطیر نیاکان پیوند می‌دهد. آنها نشان می‌دهند که چگونه می‌توان افسانه‌های شفاهی را به هر زبانی دریافت کرد... داستان خانه و وطن در گریه‌های ناامیدانه، زمزمه‌های فریبنده و خنده‌های کودکانه روایت می‌شود. این رمان چیزهای زیادی برای آموزش در مورد مردسالاری و تغییر تفکر و فرهنگ در جامعه ماقبل صنعتی و پس از انقلاب دارد. ای تغییر را با بهترین داستان، عناصری مانند رمز و راز و مکاشفه به اشتراک می‌گذارد. رودخانه‌ای به نام زمان خواننده را به جزیره‌ای می‌برد که در آن گذشته، حال و آینده با هم وجود دارند و مردگان حضور پر سر و صدایی را حفظ می‌کنند. (روزنامه ایندیپندنت)

کتاب رودی به نام زمان برای چه‌کسانی مناسب است؟

علاقه‌مندان به سبک رئالیسم جادویی با روایت غیرخطی به شیوه‌ی ادبیات داستانی پست‌مدرن از خواندن این اثر لذت خواهند برد.

در بخشی از کتاب رودی به نام زمان می‌خوانیم

در اولین شب مردن، دیتو ماریانو را در تابوت گذاشتند. با قبول اینکه از آخرین مرز گذشته، او را روی همان میز در تابوت گذاشته بودند. مادربزرگ دُلسینه‌ئوزا می‌خواست کشیش خبر کند، اما خانواده، از باب احتیاط، مخالفت کرد. مرده نه روغن‌مالی را قبول داشت و نه مراسم و نیایش را. آن‌ها باید به عقیدۀ مرده احترام می‌گذاشتند، اما دُلسینه‌ئوزا برای عقیدۀ او احترام قائل نبود. در تاریکی شب، کشیش را به خانه دعوت کرد. مرده را تدهین و روغن‌مالی کردند تا در سفر آخرت راحت‌تر بلغزد.

اما صبح فردای آن روز، جسد بیرون از تابوت، روی ملافۀ معروف، بود. چطور بیرون آمده بود؟ به همۀ افراد خانواده مظنون شدند. این مرگ نبود، پایان عادی یک سفر. شخص فقید مشکل انتقال داشت، در مرز دو دنیا گیر افتاده بود. سوءظنِ جادو خانواده را در بر گرفت و کل خانه را آلوده کرد.

به همین دلیل با ترس‌و‌لرز به آن مکان محزون نزدیک شدم. اتاقی که پدربزرگ را آن جا گذاشته بودند، در برابر آسمان یکسر باز بود. نور و تاریکی، در نبودِ سقف و بام، با هم رقابت می‌کردند. این فقدانِ پشتوانه دغدغۀ خاطرم شد. اگر باران ببارد، اگر ابر محتوای خود را بر تن بی‌دفاع ماریانو خالی کند، چه؟

پدربزرگ آن جا خوابیده بود و خطوط تنش را نور ستارگان مشخص می‌کرد. او، که هرگز جز روی زمین نمی‌خوابید، حالا روی میزی کم‌جان‌تر از خودش رها شده بود. ماریانو همیشه از خوابیدن بر تخت بیزار بود. طبق گفتۀ خودش، آدم خطر افتادن از تخت، یا بدتر از آن، هرگز در‌نیامدن را به جان می‌خرید. ترجیح می‌داد تمامِ زمین رختخوابش باشد. وان هم همین‌طور است. هیچ‌کس تا‌به‌حال ندیده من بروم توی وان.

از نظر دیتو ماریانو وان خودش یک‌جور تختخواب بود. اگر می‌خواست تن بشوید، دوست داشت آب سرشار از زندگی باشد، مثل جریان رود یا ریزش باران.

فهرست مطالب کتاب

به جای مقدمه
1. در شامگاهِ زمان
2. نام برانگیختۀ زندگانی
3. ملافۀ عشق
4. اولین نامه ها
5. پیش گویی مرگِ پدرِ فناناپذیر
6. ایزد و ایزدان
7. یک خرِ اسرارآمیز
8. بوی عشقی غایب
9. بوسهٔ مُرده در مرگخواب
10. سایه های دنیای بی نور
11. شک های شدید، زن های پرشور
12. دیدار با گورکن
13. گردی بس سفید
14. خاک نفوذناپذیر شد
15. رؤیا
16. عقاید یک جانور
17. در زندان
18. شعله بر آب
19. یونیفرم برگردانده می شود
20. افشای راز
21. لطافت باران
22. واپسین نامه