معرفی و دانلود کتاب پرتره‌هایی از هنر معاصر

معرفی کتاب پرتره‌هایی از هنر معاصر

این روزها سگ‌های بادکنکی و جمجمه‌های جواهرنشان، با تمام عجیب بودنشان به شاهکارهای هنری جهان تبدیل شده‌اند. اما در زندگی هنرمندان این آثار چه می‌گذرد؟ کالوین تامکینز در کتاب پرتره‌هایی از هنر معاصر به زندگینامه‌ی ده هنرمند مهم معاصر پرداخته و با زبانی طنزآمیز و در عین حال هوشمندانه، ما را به دنیای پرزرق و برق و حیرت‌آور هنر مدرن می‌برد.

درباره‌ی کتاب پرتره‌هایی از هنر معاصر

در سنت هنر کلاسیک، کسی بر سر هنر بودن یا نبودن مجسمه‌ی داوود میکل‌آنژ یا لبخند ژکوند لئوناردو داوینچی بحث نمی‌کرد. اما در دنیای هنر معاصر دیگر کسی نمی‌داند که هنر دقیقا چیست. اما همه می‌دانند که گران قیمت است! این همان پارادوکس تلخ و خنده‌داری است که کالوین تامکینز (Calvin Tomkins) نویسنده و منتقد مشهور مجله‌ی نیویورکر در کتاب پرتره‌هایی از هنر معاصر (Lives of the Artists) از آن صحبت می‌کند. به اعتقاد او، آزادی مطلق هنرمند است که باعث شده هر چیزی -از کوسه‌ای مرده که در فرمالدئید انداخته شده تا موزی که با نوارچسب به دیوار چسبانده شده- هنر محسوب شود. و همین آزادی است که انتخاب میان هنر بودن یا نبودن را به جهنمی سردرگم‌کننده و پرزرق و برق مبدل ساخته است!

هنرمند و اثر هنری در یک قاب

کالوین تامکینز در این کتاب دقیقا همان کاری را می‌کند که جورجو واساری در قرن شانزدهم برای رنسانس انجام داد، واساری اولین کسی بود که تاریخ هنر را به‌صورت سیستماتیک و با نوشتن زندگینامه‌های مفصل هنرمندان ثبت کرد. اما تامکینز در این پرتره‌ها، لحنی مدرن، بی‌رحمانه و زیرکانه را در پیش گرفته است. او در پرتره‌هایی از هنر معاصر، ده ستاره‌ی بزرگ این عرصه را انتخاب کرده و مانند یک گزارشگر آن‌ها را دنبال می‌کند. دامین هرست، سیندی شرمن، جولیان اشنابل، ریچارد سرا، جیمز تارل، متیو بارنی، موریتسیو کاتلان، جاسپر جانز، جف کونز و جان کارین هنرمندان مورد بحث کتاب حاضر هستند.

در دورانی زندگی می‌کنیم که زندگی هنرمند، خود به بخشی از اثر هنری‌اش تبدیل شده است. از همین رو کالوین تامکینز با گزارشگری دقیق و جزئی‌نگرش فقط به معرفی آثار نمی‌پردازد، بلکه هنرمند را در حال زندگی کردن به نمایش می‌گذارد. جایی که ابلهانه‌ترین رفتارها (مانند مست بودن دامین هرست در افتتاحیه‌ی نمایشگاهش) با نبوغ‌آمیزترین تصمیمات هنری‌اش در هم می‌آمیزد. تامکینز استاد نشان دادن این تضادهای خنده‌دار و غم‌انگیز است. او هیچ‌گاه از لفظ ساده‌ی «این اثر شاهکار است» استفاده نمی‌کند، بلکه توصیف‌هایش را با زندگی در هم می‌آمیزد.

در کتاب پرتره‌هایی از هنر معاصر، راوی ژست روشنفکری به خودش نمی‌گیرد و نشان می‌دهد که این ستاره‌ها با وجود عجیب و غریب بودنشان فقط انسان‌اند: پدر، مادر، عاشق، مست، خسته یا جاه طلب! این سرگذشت‌نامه‌ی هنرمندان را بهنام جلالی جعفری ترجمه کرده و نشر هنوز آن را به چاپ رسانده است.

نکوداشت‌های کتاب پرتره‌هایی از هنر معاصر

• به طرزی درخشان روشنگر است... کالوین تامکینز، این جورجو واساری امروزی، با شوخ‌طبعی خشک و دقت‌نظرش، پرتره‌های جاودانه‌ای از ده ستاره‌ی هنر معاصر خلق کرده و میوه‌های نبوغ را تا ریشه‌های عجیب و غریبشان ردیابی می‌کند. (مجله وگ)
• کتاب پرتره‌هایی از هنر معاصر، تاریخ زنده‌ی هنر معاصر است. (ماسیمیلیانو جیونی، مدیر نمایشگاه‌های ویژه، موزه‌ی هنر معاصر نیو میوزیوم)
• برای یافتن کسی که در هنر زندگی‌نامه‌نویسی کوتاه، از نظر تیزهوشی و دقت مشاهده با تامکینز برابری کند، باید به لیتن استرچی باز گردیم. (لوئیس آکینکلاس)
• دسترسی تامکینز به سوژه‌هایش حیرت‌انگیز است... او زندگی‌نامه‌نویسی چیره‌دست است و در پرتره‌هایی از هنر معاصر درسی عملی از فن خود می‌دهد: اینکه چگونه گذشته و حال، جزئیات و کلیات، شخصیت و زمینه، ویژگی‌ها و ضعف‌ها را، همگی در حدود بیست صفحه، در تعادل نگه دارد. تامکینز مشاهده‌گری بی‌رحم است... و در عین حال منتقدی سخاوتمند نسبت به کیشِ هنرمند. کتاب‌هایی که از دل نیویورکر بیرون می‌آیند کم نیستند، اما همه‌شان به اندازه‌ی این کتاب صمیمی نخواهند بود. (هفته‌نامه‌ی ناشران)

کتاب پرتره‌هایی از هنر معاصر برای شما مناسب است اگر

• هنر معاصر را دوست دارید و می‌خواهید با نثری روان و طنزآمیز تاریخ آن را دنبال کنید.
• به زندگی‌نامه‌ها و سرگذشت هنرمندان علاقه‌مندید.
• هنرمند یا دانشجوی هنر هستید.

در بخشی از کتاب پرتره‌هایی از هنر معاصر می‌خوانیم

کونز گفت: «یکی از کارهای مهم این است که درست از زیر قطار رد می‌شوید و قدرت آن موتور را احساس می‌کنید. این اثر یک پارک سرگرمی با مناظر بدیع نیست، تجربه‌ای واقعی است که درون آدم را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. ضمناً من فکر می‌کنم این قطار یک خاصیت جنسی عظیم هم در خود دارد که فقط مردانه نیست بلکه عنصری زنانه هم دارد. برای قطار، تمام دنیا جنبۀ زنانه پیدا می‌کند.»

وقتی کونز دربارۀ کارهایش این‌گونه صحبت می‌کند، ملاحظات مذهبی کاملاً تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد. شاید این به‌ خاطر نوع زندگی‌اش است که او مرد خانواده است. در حالی که جف کونزِ جدید نسبت به نمونۀ قدیمی آرام‌تر است، سیستم عقایدش تغییری پیدا نکرده است. آن روز عصر بعد از شام در بار هتل فرمونت میرامار در سانتا مونیکا نشسته بودیم. کونز دربارۀ دو مجسمه‌ای صحبت کرد که مشغول کار روی آ‌ن‌ها در گالری نیویورک بود: مدل‌های دقیقی از ناقوس آزادی در فیلادلفیا و دیکتاتور یا توپ جنگ داخلی با بُرد دوونیم مایل است. صحبت‌های او به دوران تحصیل در کالج هنر مؤسسۀ مریلند رسید، جایی که به جهل خویش در مورد تاریخ هنر آگاه شده بود. او می‌گوید: «من در آن‌جا فهمیدم که شما نیازی نیست کاری بکنید و فکر می‌کنم همیشه کارم به بیننده کمک می‌کند آن را بشناسد. من فقط کاری می‌کنم که مردم در مورد خودشان، تاریخ‌شان و توانایی‌های‌شان احساس خوبی داشته باشند.»

او داستان ساخت یک مجسمۀ استیل در سال 1987 به‌ نام کیپِنکرِل را که برای یک نمایشگاه مجسمه‌سازی در فضای آزاد در شهر مونستر آلمان ساخته بود تعریف کرد. زمانی که این اثر در یک کارخانۀ ریخته‌گری از قالب‌ها جدا می‌شد، کارگران صدمۀ بدی به آن زدند. کونز با یادآوری آن لحظه می‌گوید: «این یک شکست به‌ تمام معنا بود. ما مجبور شدیم روی آن جراحی پلاستیک انجام دهیم اما چیزی که از این تجربه فهمیدم این بود که من اصلاً به اشیاء اهمیت نمی‌دهم. برعکس، آدم‌ها چیزهای حاضر و آماده‌ای بودند که اهمیت داشتند، و این‌جا بود که هنر قرار داشت، در بیننده. من می‌خواستم به مردم کمک کنم پیش‌زمینۀ فرهنگی خودشان را به یاد آوردند و آن را قبول کنند.»

فهرست مطالب کتاب

مقدمه
دامین هرست
سیندی شرمن
جولیان اشنابل
ریچارد سرا
جیمز تارل
متیو بارنی
موریتسیو کاتلان
جاسپر جانز
جف کونز
جان کارین
فهرست نام‌ها