معرفی و دانلود کتاب آخرین زبان

معرفی کتاب آخرین زبان

کتاب آخرین زبان نوشته‌ی جنیفر دوبوا روایتگر داستان آنجلاست؛ زبان‌شناسی که پس از مرگ همسر و اخراج از دوره‌ی دکتری، همراه فرزند چهار ساله‌اش به خانه‌ی مادر برمی‌گردد. آنجلا عقیده دارد که زبان بنیان اصلی اندیشه‌ی انسانی و مبنای ضروری خودآگاهی است و به همین منظور، شغلی با درآمد کم در موسسه‌ای نوپا پیدا می‌کند؛ مرکزی درمانی مبتنی بر شیوه‌ی ارتباط تسهیل‌شده که آسیب‌شناسان گفتار آن را ابداع کرده‌اند. او در آنجا با دیگر شخصیت محوری رمان، سم، آشنا می‌شود.

درباره‌ی کتاب آخرین زبان

جنیفر دوبوا (Jennifer duBois) نویسنده‌ی کتاب آخرین زبان (The Last Language)، داستانی را تعریف می‌کند که در مرز میان زبان، آگاهی، اخلاق و رابطه‌ی انسانی در حرکت است. آنجلا، شخصیت اصلی قصه، همکاری نزدیکی را با سم، بیماری بیست‌وهشت ساله آغاز می‌کند که مدت طولانی از زندگی‌اش را در اتاق خواب خود گذرانده و از صحبت کردن عاجز است. سم، با کمک آنجلا، با استفاده از تکنولوژی تازه‌ای که در اختیارش قرار گرفته، شروع به بیان درونیاتش می‌کند.

سم حالا فرصتی یافته تا شاید برای نخستین‌بار در زندگی‌اش، درونیاتش را بیان کند؛ از بیان خاطرات گرفته تا نقدهای ادبی و فکرهای پیچیده‌ای که هوش از سر آنجلا می‌پراند. رخدادی که بیشتر شبیه به یک معجزه است و دریچه‌ای نو در ذهن آنجلای زبان‌شناس باز می‌کند. آنجلایی که حالا امکان صحبت با فردی را یافته که کل زندگی‌اش از بیان درونیاتش ناتوان بوده و این رخداد، پرسش‌های اخلاقی بسیاری را برای شخصیت اصلی، مطرح می‌کند.

زبان؛ آغاز اندیشه یا سلولی محدودکننده؟

با گذشت جلسه‌های درمانی، به آرامی رابطه‌ی مراجع و درمانگر بدل به رابطه‌ای عاطفی و شخصی می‌شود و آنجلا بیشتر و بیشتر خود را درگیر سم می‌یابد. جنیفر دوبوا هوشمندانه روایتی درگیرکننده را با مباحث نظری زبان‌شناسی، فلسفه‌ی ذهن و علوم شناختی پیوند می‌دهد و سعی می‌کند با استفاده‌ی دقیق از این علوم در روند داستان آخرین زبان، نشان دهد که زبان چگونه در شکل‌دهی به جهان پیرامون، نقش ایفا می‌کند یا اتفاقاً در مواردی در بیان صحیح رخدادها، عاجز می‌ماند.

آنجلای زبان‌شناس، زبان را نقطه‌ی آغاز درک و فهم هستی می‌داند، ولی مواجهه با سم برایش شگفت‌انگیز است چون می‌فهمد که فقدان زبان، الزاماً به معنی فقدان جهان درونی نیست. از اینجا به بعد، داستان پرسش‌های اخلاقی نیز مطرح می‌کند؛ آیا آنجلا در روایت قصه‌ی سم، محق است؟ آیا تبدیل کردن یک تجربه‌ی زیسته‌ی شخصی به پرونده‌ای پژوهشی یا حتی رمان، نوعی خیانت در امانت نیست؟ به‌خصوص که رابطه‌ی آن دو وجهی شخصی نیز می‌یابد.

مرز میان مراقبت، کنجکاوی، دلبستگی و سواستفاده کجاست و چه‌چیزی آن را به‌طور دقیق تعریف می‌کند؟ آنجلا حالا فردی را یافته که می‌تواند بسیاری از تردیدهای فلسفی و علمی‌اش را حتی بدون اینکه سم از آن‌ها آگاه باشد، روی او آزمایش کند. سوالاتی دشوار که جنیفر دوبوا هم پاسخی قطعی بهشان نمی‌دهد و قضاوت را به مخاطب می‌سپارد. رمان آخرین زبان توسط بیتا قوچانی به فارسی ترجمه شده و انتشارات اندیشه مولانا آن را در ایران چاپ کرده است.

نکوداشت‌های کتاب آخرین زبان

• دوبوا با روایت جسورانه و عامدانه‌ی غیرقابل‌اعتماد آنجلا، بر طنابی باریک حرکت می‌کند؛ روایتی که به خواننده اجازه می‌دهد مدام در این تردید بماند که چه اندازه از گفته‌های آنجلا حقیقت دارد و او تا چه حد سَم را دست‌کاری و هدایت کرده است. این رمان هوشمندانه، حتی پس از بسته شدن آخرین صفحه نیز ذهن خواننده را رها نمی‌کند. (پابلیشرز ویکلی)
• شگرد روایی رمان در ابتدا ساده به نظر می‌رسد؛ اعتراف یک راوی و در نتیجه، وارد شدنِ خواننده به متن. اما در رمان آخرین زبان هیچ چیز واقعاً ساده نیست. آنچه دوبوا در این اثر خلق کرده، کتابی است خارق‌العاده، گاه تکان‌دهنده و در عین حال اندیشمندانه و تامل‌برانگیز؛ رمانی که این گزاره را پیش می‌کشد که به تعبیر ویتگنشتاین «اگر زبان قرار است ابزار ارتباط باشد، نه‌تنها باید بر سر تعاریف، بلکه بر سر داوری‌ها نیز توافق وجود داشته باشد.» (واشنگتن پست)

کتاب آخرین زبان برای شما مناسب است اگر

• به‌دنبال قصه‌ای درگیر کننده و جذاب با پرسش‌های اخلاقی پیچیده هستید.
• به زبان‌شناسی علاقه‌مندید و از خواندن رمانی آمیخته به فلسفه و علم زبان‌شناسی لذت می‌برید.
• داستان‌های عاشقانه و روانشناسانه‌ی آمریکایی را می‌پسندید.

در بخشی از کتاب آخرین زبان می‌خوانیم

ژانویه هوا واقعاً سرد شد و حال و هوای اتاق کوچک تو هم بی‌قرار و ملتهب شد. تا آن موقع پشت سرت حرکت می‌کردم (متوجه شدیم که این‌طوری همه‌چیز سریع‌تر پیش می‌رود) و خلاصه‌نویسی ما هم متراکم‌تر و دقیق‌تر می‌شد. یک بار بهت گفتم: «ما منزوی هستیم!» مثل زبان باسک هرچند که هر زبان‌شناس اصیلی ممکن است این حرف را مسخره کند. فکر کنم مجازاً منظورم این بود ما زبانی جزیره‌ای بودیم که از نظر سیاسی محاصره شده بودیم. حالا دیگر نوشتن حرف S که داشت به ویژگی‌ای کلیدی تبدیل می‌شد هرگز به معنای «صادقانه» یا «کنایه» نبود. ظاهراً وقتی نمی‌خواستی منظورت را دقیق بدانم آن را به کار می‌بردی. یک بار که به این موضوع اشاره کردم گفتی این حرف مخفف معنای پنهانه که فکر می‌کردم برات واضحه.

به‌تدریج مشخص ‌شد که به طرحی جدید نیاز داریم به راهی جدید برای متمرکز‌کردن انرژی‌هایمان. مرکز در سال جدید مقداری بودجه از دست داده بود در نتیجه کمک‌هزینه‌ای که به من می‌داد قطع شد؛ با اینکه موافقت کرده بودم که با نرخ قبلی به کارم ادامه دهم اما به خودم می‌گفتم اگر پیشرفت معناداری حاصل نشود اصلاً پول‌گرفتن از مادرت صحیح نیست و پس از حیرت از موفقیت تو باید اعتراف می‌کردم که روی غلتک افتاده بودیم.

جلسهٔ بعدی مانند معلمی سرشار از انرژی و اشتیاق که اولین شغلش را تجربه می‌کند رسیدم و گفتم که فکر‌کردن دربارهٔ آینده‌ات به هیچ‌وجه زود نیست.

تو گفتی منظورت اینه که هیچ‌وقت دیر نیست؟

گفتم: «این هم هست» سپس نطقی انگیزشی را شروع کردم دربارهٔ اینکه همیشه چیزهای بیشتری برای یادگرفتن وجود دارد.

دربارهٔ اینکه نمی‌توانستی اجازه دهی غرورت که تا الان بسیار به تو خدمت کرده بود تبدیل به تکبر شود، که باید از اسرار بزرگ زندگی چشم برنداری و در مقابل آن‌ها حس شگفتی‌ات را همواره حفظ کنی. در تمام این مدت بی‌حرکت بودی و حسی را منتقل می‌کردی که حدس می‌زدم طعنه‌آمیز باشد. هنوز به اینکه پشت سرت بنشینم عادت نکرده بودم و متوجه ‌شدم که چقدر عادت کرده‌ام که به چهره‌ات چشم بدوزم.