نظر H E برای کتاب صوتی پس از تاریکی

موراکامی در پس از تاریکی خواننده را به دل یک شب شهری می برد؛ شبی که با رفتن آخرین قطارها آغاز می شود و در آن، توکیو چهره ی واقعی خود را آشکار می کند. شب در این رمان فقط یک بازه ی زمانی نیست، بلکه قلمرو ناخودآگاه جمعی انسان مدرن است؛ جایی که نقاب های روزانه کنار می رود و انسان ها ناچار می شوند با خودِ واقعی شان روبه رو شوند. موراکامی با نثری مینیمال و فضاسازی دقیق، فاصله ی میان آدم ها، میان خواب و بیداری و میان گفتن و نگفتن را روایت می کند. ماری، دختری که شب را بیدار مانده و کتاب می خواند، نماد انسان هایی است که می خواهند بفهمند اما قدرت مداخله ندارند؛ شاهدانی خاموش در جهانی بی تفاوت. در مقابل، اری که ماه هاست در خوابی عمیق فرو رفته، نماد کسانی است که از زندگی جدا شده اند؛ زنده اند اما حضور ندارند و حتی صدای خودشان را نمی شنوند. موراکامی این دو خواهر را کنار هم قرار می دهد تا نشان دهد برخی در بیداری خواب اند و برخی در خواب بیدار. روایت دوربین وار رمان، خواننده را به ناظری تبدیل می کند که می بیند اما دخالت نمی کند؛ تصویری دقیق از جهان امروز که رنج را تماشا می کند اما مسئولیتی نمی پذیرد. شخصیت های فرعی از کارمند خسته تا زن مهاجر و روسپی هر کدام قسمتی از تنهایی وفروپاشی های اجتماعی را نشان می دهند. پس از تاریکی پایانی ندارد، زیرا روایت یک شب از زندگی مدرن است؛ جایی که بسیاری از چیزها ناتمام می مانند اما تجربه می شوند. با طلوع صبح، شهر دوباره نقاب می زند، اما چیزی در ماری تغییر کرده است عشق، به عنوان تنها پیوند در این جهان چه نسبت به خواهرش و چه نسبت به تاکاهاشی!