نظر زینب پورکلهر برای کتاب وعده‌ی ما ماه اوت

سلام و درود، کتابی از نویسنده " صدسال تنهایی "، این کتاب نیز سرشار از تنهایی است، ماجراهای سفر‌های منظم و هرساله یک بانوی پنجاه ساله با یک زندگی زناشویی ظاهرا موفق به جزیره‌ای دورافتاده جهت دیدار با مادرش که اتفاقا در همین سن فوت کرده و وصیت کرد که در همین جزیره دفنش کنند. در همین رفت و آمدهای هرساله دچار چالش‌ها و دگرگونی‌هایی می‌گردد و با افراد مختلفی ارتباط می‌گیرد و در پایان برای خلاصی از این آشفتگی قبر مادرش را بعد از سال‌ها نبش قبر می‌کند و استخوانهایش را از جزیره خارج می‌کند و خواننده را معلق در زمین و آسمان به حال خود رها می‌کند ‌. احساس تنهایی و تیرگی مطالعه این کتاب مرا به یاد کتاب‌های استاد بی بدیل تشویش و پریشانی، صادق هدایت انداخت البته نه به آن تاریکی و سردرگمی، بلکه کمی نزدیک به آن. مطالعه این کتاب را توصیه میکنم هرچند قطعا کتابی سانسور شده است و نیز نبش قبر و بیرون کشیدن استخوان‌های مرده که شاید در فرهنگ گابریل گارسیا مارکز بسیار عادی ولی در فرهنگ ما بی حرمتی به متوفی تلقی شده و مذموم می‌باشد. بدرود