نقد، بررسی و نظرات کتاب سال بلوا - عباس معروفی
بیتا جعفری
۱۴۰۳/۱۱/۰۸
20
در یک کلمه میشه گفت: بی نظیر، حتی بسیار زیبا تر از سمفونی مردگان. کتابهای اقای معروفی مثل قطعات بهم ریخته یک پازل هستن، تو نمیدونی پازل در مورد چیه، تا اخر داستان نمیفهمی، هر پارگراف رو که میخونی انگار یه قطعه پازل سرجاش قرار میگیره و با خوندن هر صفحه انگار یه قسمت کوچیک پازل تکمیل میشه، به جایی میرسه پازل نیمه کاره که میمیری هر چه زودتر کاملش کنی و ببینی همه پازل چی بوده. شیوه نگارش خاصه و ممکنه برای عدهای سخت باشه، اما همین شیرینش کرده، راحت همه چیو نمیفهمی، حتی بعضی وقتا خلاقیت و هوش و تفکر خواننده هم لازمه. من خیلی این کتاب رو دوست داشتم و واقعا خوشحالم که خوندمش. روح اقای معروفی شاد.
این کتاب شاهکار عباس معروفیه فقط یک داستان عاشقانه نیست بلکه یک دور کامل از جهل انسانها رو بازگو میکنه اگر خواننده دانا و تیزی باشی از تک تک دیالوگ هاش میتونی حرفی عاقلانه رو صید کنید کل میخواست بگه هر جا دولت به فکر ملت نبوده دیر یا زود زخم به استخوان مردم میرسه و بلوایی به پا میشه میخواد بگه گرانی و بیکاری و فقر تنها عامل دزدی و قتل و تجاوز و هزارتا کثیف کاری دیگه است میخواد بگه اگر به مردم فشار آوردید (ساخت دار توسط سردار خسروی) همون باعث بی نظمی در جامعه میشه من که کلی لذت بردم از این کتاب
کتاب خیلی خوبی بود. خط داستانی همواری نداره و خب مرتب در زمان حال و گذشته جابجا میشه که سبک قلم آقای معروفی اینطور هست و بستگی به سلیقه خواننده داره . من به شخصه میپسندم و درکل کتاب سطحی نیست، باید با تمرکز خوندش تا عمق و معناشو درک کرد و حتی میشه خیلی از مسائلی که بیان شده رو هنوز امروزه هم لمس و درک کرد، و باهاشون زندگی کرد. درواقع بیان یکسری درد ها و حقایق تلخ جامعه هست. مثل آیدن که در سفمونی مرگان باهاش همذات پنداری کردیم، داخل این کتاب هم میشه درد و رنج نوشا رو درک کرد و به وفور در جامعه موارد مشابهش رو با اَشکال مختلف دید.
قلم بی نظیر زنده یاد عباس معروفی... قلم ایشون رو باید بپسندید که کتاب رو بپسندید، چون خط داستان هموار نیست و مدام در زمان جابجا نیشه، شبیه قطعات پازل میمونه که با دقت باید بخونی تا بشینه سرجاش. من کتاب رو پسندیدم. اما چند نفری هم دیدم که اصلا نپسنده بودند و میگفتن کتابش گیج کننده است. اما من بیشتر از سمفونی مردگان هم پسندیدمش
یک شاهکار بی نظیر. به خصوص فصل آخر که واقعا یک شاهکار است. یک سبک داستانی که انسان را مسحور میکند. قصهای است که هر انسانی که سر سوزنی از عشق بفهمد با تمام وجودش درکش میکند و غرق در این قصه بی نظیر میشود. نوشا نمادی است از دختران نجیب و مظلوم ایران قدیم. و روح مهسا امینیهایی که فدایی آزادی زنان این مملکت شدند شاد باد.
سمفونی مردگان خیلی بهتر از این کتاب هست و نمیدونم چرا این همه درهم و برهم نوشته عباس معروفی انگار که در عالم خلسه هرچی به ذهنش رسیده نوشته و داستان بسیار ابتدایی و کودکانه که دختر پادشاه عاشق پسر فقیر میشود و در عشق او میمیرد. خوب اینکه در طول تاریخ به زنها ظلم شده برای همه روشن است. و داستان بسیار تاریک و سیاه است فقط همین بنظرم ارزش ادبی ندارد
عباس معروفی نویسندهای قهار که ازش میان درهم تنیدگی داستان هایش در نهایت به عمقش پی میبری و صد افسوس او هم غرق موج روشنفکران زمان خودش، چپ گرا و ضدپهلویآنکه خودش رانده از وطن در اروپا (فکر کنم فرانسه) جان سپرد لکن دوران رضاشاه را به سیاهی تصویر میکند بر داستان نقدی نیست لکن به نگارنده بسیار است.
داستان خوبی است اما کشش داستان بر خلاف سمفونی مردگان ضعیف است. دل و دماغ خواندن در مورد کتاب سال بَلوا به آدم دست نمیدهد. اما
درسهایی در خصوص نظام حکومتی دارد که به نظر
جایش در این داستان باعث شده یه مقدار بر بی حوصلگی بی افزاید. جای این کتاب سمفونی مردگان رو پیشنهاد میکنم. سال بَلوا کسل کننده است اما درسها برای یاد دادن دارد.
درسهایی در خصوص نظام حکومتی دارد که به نظر
جایش در این داستان باعث شده یه مقدار بر بی حوصلگی بی افزاید. جای این کتاب سمفونی مردگان رو پیشنهاد میکنم. سال بَلوا کسل کننده است اما درسها برای یاد دادن دارد.
