نقد، بررسی و نظرات کتاب سوکورو تازاکی بی‌رنگ و سال‌های سرگشتگی - هاروکی موراکامی

کتاب قابل تامل و گیرایی بود، واقعا لذت بردم ازش. به نظر من تونسته بود جلوه‌ای از خصوصیات و احساساتی که ممکنه هرکسی توی زندگیش حداقل یک بار تجربشون کنه رو خیلی هوشمندانه داخل سیر تکاملی هر شخصیت بگنجونه. یک سری از گره‌ها و شخصیت‌ها برای من حل نشده باقی موندن (اگر کتاب رو نخوندید ممکنه حرفام براتون یک مقداری اسپویل باشه) رفتن هایدا، داستان کیسه میدوریکاوا، حرفای روز چهارشنبه سارا و اینکه چطور و توسط چه کسی این اتفاق برای یوزو افتاد برای من حل نشده موند؛ احتمالا اگه به چشم روند داستانی بهش نگاه نکنیم و صرفا نماد هارو در نظر بگیریم نیازی به حل و توضیح نداشتن ولی من واقعا میخواستم این گره‌ها از نظر داستانی هم باز بشن. در مجموع از دستش ندید و حتما بخونیدش.

این داستان معرکه هست. قشنگترین بخش اون وقتی هست که سوکورو توی جنگل فنلاند دوست قدیمیشو میبینه و به جواب سوالش که سالهاست با اون درگیره میرسه.

عمیقا لذت بردم روند آرام و کند کتاب خواننده را وادار به دنبال کردن سوکورو تازاکی می‌کند و همین است که باعث می‌شود همه چیز واقعی به نظر بیاید

کتاب بی‌نظیری هست.. از خوندنش سیر نمیشم.. و هر بار میخونم انگار چیز جدیدی درش پنهان شده.. من از موراکامی خیلی یاد گرفتم...

چه حس عجیبی داشت خوندن این کتاب واقعا مخصوصا قسمتی که به فنلاند سفر میکنه چیزی که ذهنمو مشغول کرد سرنوشت هایدا بود

عالی و گیرا بود و حس همانندسازی مخاطب رو خیلی ایجاد می‌کنه انگار خودت تو اون موقعیت‌ها بودی

کتاب قشنگ متناسب با نسل جوان