نقد، بررسی و نظرات کتاب صوتی ایگو و اید: من و نهاد - زیگموند فروید
3.9
72 رای
مرتبسازی: پیشفرض
betWeen دامنی
۱۴۰۳/۱۲/۱۷
00
به نام خدا باز هم همراه هستیم با یک اثر دیگر از انسان بزرگ دیگری که امروز دیگر در جمع ما نیست کسی که رابطهی بین روان جسم و روح رو اختراع که نه درواقع کشف کرد این مسعلهی بسیار مهم که زیاد به چشم نمیاید البته در نگاه اول به چشم نمیآید ولی خب همهی مان میدانیم خیلی مهم است مهم که نه درواقع ما با این مسعله سرشته شده ایم اصلا روان یعنی چه روح چیست جسم چیست سوال اول که اکنون در حال نگارش این نظر هستم خیلی در ذهنم طنین انداز شد به نوبهای که خواستم فراتر از واژگان روم و اینکار با گوش دادن له کتاب من ایگو و نهاد از از آقای فروید قابل فهم کتاب خیلی سریع روایت میشود اما این نباید باعق شود سر سری از آن بگذرید بلنه به تمامی کلمات به آرامی و حساسیت بالا گوش قرا دهید انگار که خیلی فرار است البته تا حدودی تقصیر لحن بیان توسط گوینده نیز هست چون اون رو یکنواخت میخواند انگار که دارد روزنانه میخوانا یا کاغذ اخبار ولی خب چیزیست که شده حالا باید با گوش دادن دقیق تر این مشکل را رفع کرد حال باید هنهی بخش هارا ب۶ دقت گوش گرد تا تکههای پازل در آخر کار همگی به طور کامل کنار هم قرار بگیرند و چیزی در این بین برایتان جا نماند و اگر به متن کتاب توجه نکنید لا به لای سطرها و خودتان گم میشوید! پس به توضیحات ریز در باب من فراخودی که از کودکی شکل میگیرد و خود همچون کودک تحت تاثیر آنست و همانطور که خود کتاب هم اشاره میکند این کتاب بیشتر از آنکه در مورد من ایگو نهاد باشد در موضوعات دیگری دخالت میکند دخالت که نه درواقع باب صحبت درمورد آنان را باز میکند بطور کلی گوش دادن به این کتاب صوتی به هیچ وجه خالی از توفیق نیست و اطلاعات ریز به محض شنیده شدن به درون ناخوداگاه شما نفوض خواهند کرد...........
فروید فروید فروید. از چه سان این چنین در جلد و روح آدمی رسوخ، آن را کنکاش و چنین واژگانی را کشف میکرده است؟! ایگو دقیقا آینهی روبروی هر انسانی است.. همان جا که از خودت میپرسی این چه حرکتی بود که از من سر زد.. و این کتاب دقیقا به لایه لایهی وجود اشاره میکند.. برای چندمین بار حتما آن را گوش خواهم داد.. ضمنا، صدا و سرعت خوانش جناب آقای صمدیان بنظر بنده روی مطالب نمینشست. و با توجه به ثقیل بودن مبحث کتاب با این گونه یکدست خوانی ایشان اجازهی ژرف اندیشیدن به شنونده نمیدادند.. دو صد حیف!