زندگینامه و دانلود بهترین کتاب‌های ذبیح الله صفا

زندگینامه ذبیح الله صفا

ذبیح الله صفا (Zabihollah Safa) با نام کامل سید ذبیح الله صفا شهمیرزادی، در شانزدهمین روز از اردیبهشت‌ماه سال 1290 شمسی در شهمیرزاد از توابع استان سمنان متولد شد. از آن‌جا که پدرش در بابل به تجارت مشغول بود، او تحصیلات ابتدایی‌اش را در این شهر گذراند و پس از آن به تهران رفت و تحصیلات خود را در دبیرستان‌های سیروس و دارالفنون ادامه داد. در سال 1312 با موفقیت مدرک دیپلم خود را اخذ کرد و با ورود به دانشکده‌ی ادبیات دانشسرای عالی، در رشته‌های ادبیات و تعلیم و تربیت مدرک لیسانس گرفت. در سال 1321 موفق شد تحصیلات دوره‌ی دکترا را با ارائه‌ی رساله‌ای تحت عنوان «حماسه‌سرایی در ایران» به پایان برساند.

ذبیح الله صفا در طول زندگی پربار خود همواره در مسیر ادبیات قدم برداشت. این مسیر برای وی از سال 1316 پس از انجام خدمت سربازی، با اشتغال به دبیری ادبیات فارسی در دبیرستان‌های تهران آغاز شد. تا اینکه در سال 1321 به‌عنوان دانشیار تاریخ ادبیات، خدمت در دانشگاه تهران را پی گرفت و پنج سال در وزارت فرهنگ، ریاست تعلیمات عالیه را بر عهده داشت. او که از طریق پیشرفت بازنمی‌ماند، در سال 1341 به رتبه‌ی استادتمام نائل شد و حدود یک سال در دانشگاه هامبورگ به‌عنوان استاد مهمان عهده‌دار تدریس گشت. در سال 1342 ذبیح الله صفا به مقام ریاست دانشکده‌ی ادبیات دانشگاه تهران دست یافت و تا سال 1347 و بازنشستگی خودخواسته‌اش، در این جایگاه ابقا شد.

ذبیح الله صفا شهمیرزادی در عرصه‌ی فرهنگ نیز بسیار کوشا بود. او در سال 1320 مجله‌ی «سخن» را بنیان گذاشت و یک سال آن را مدیریت کرد و از سال 1325 تا 1347، مدیر مجله‌ی دانشکده‌ی ادبیات تهران بود. فعالیت در مجلات خوش‌نام دیگری مثل «مهر»، «جلوه»، «یغما»، «پشوتن» و... نیز در دورانی، بر دوش این ادیب گران‌مایه بود. ذبیح الله صفا علاوه‌بر اینکه یکی از نویسندگان اصلی دانشنامه‌ی ایرانیکا بود، طی سال‌های 1346 تا 1357 نیز در شورای عالی فرهنگ و هنر عضویت داشت و هفت سال در سِمت دبیر این شورا به فعالیت پرداخت.

ادبیات جزئی جدایی‌ناپذیر از زندگی ذبیح الله صفا بود که علاوه‌بر تدریس ادبیات حماسی، دراماتیک و غنایی در دانشگاه تهران، او را به تحریر کتب فاخری در این حوزه نیز این وا‌داشت. در میان آثار پرشماری که در عرصه‌ی تألیف از وی به‌جا مانده، بسیاری معتقدند کتاب‌های «نظری به تاریخ حکمت و علوم در ایران»، «سیری در تاریخ زبان‌ها و ادب ایرانی»، «تاریخ ادبیات در ایران»، «تاریخ علوم عقلی در تمدن اسلامی»، «گنجینه‌ی سخن، پارسی‌نویسان بزرگ و منتخب آثار آنان»، «حماسه‌سرایی در ایران» و «گاه‌شماری و جشن‌های ملی ایرانیان»، از بهترین آثار ذبیح الله صفا به‌شمار می‌آیند.

ترجمه‌ی کتاب‌های «مرگ سقراط (La Mort de Socrate)» و «رافائل (Raphael)» ازجمله آثار آلفونس دو لامارتین و تصحیح متون کتب «بختیارنامه» به قلم شمس‌الدین محمد دقایقی مروزی و «دیوان سیف‌الدین محمد فرغانی» نیز در کارنامه‌ی ذبیح الله صفا می‌درخشند. وی که از سال 1357 در آلمان اقامت داشت، در طول حیات خود در عرصه‌ی ادبیات، فرهنگ و هنر ایران ردپایی غیرقابل تکرار بر جای نهاد و در نهایت، نهم اردیبهشت 1378 در شهر لوبک آلمان چشم از جهان فرو بست.

بهترین کتاب‌های ذبیح الله صفا

کتاب تاریخ ادبیات در ایران: این کتاب فاخر در قالب پنج جلد به نگارش درآمده که جلد سوم آن، شامل دو بخش و جلد آخر آن سه بخش را در بر گرفته است. به این ترتیب کتاب تاریخ ادبیات در ایران، یک مجموعه‌ی هشت‌جلدی را شکل داده است. در این اثر ذبیح الله صفا به‌طور کامل تاریخ ادبیات ایران را از آغاز دوره‌ی اسلامی تا میانه‌ی قرن دوازدهم هجری شرح داده و از توصیف شرایط تاریخی و اجتماعی جامعه در هر دوره نیز سخن به میان آورده است.

کتاب حماسه‌سرایی در ایران: این کتاب که از مهم‌ترین آثار ذبیح الله صفا به‌شمار می‌آید، با بررسی نسخ متون‌ کهن تا قرن چهاردهم هجری، به واکاوی حماسه‌های ایرانی و چگونگی تکوین روایت‌های حماسی ملی پرداخته است. حماسه‌سرایی در ایران، اثری‌ست که همچنان به‌عنوان یکی از منابع معتبر پژوهشگران در حوزه‌ی شاهنامه‌شناسی و اسطوره‌شناسی شناخته می‌شود.

کتاب گنجینه سخن: ذبیح الله صفا شهمیرزادی در این مجموعه‌ی شش‌جلدی، با تمرکز بر نثر ادبی فارسی، بخش‌هایی از آثار پارسی‌نویسان از ابومنصور معمری، ابوالفضل بیهقی و ناصرخسرو تا فصیح خوافی و کاشفی سبزواری را برگزیده و با ذکر نمونه‌ای از نثر این بزرگان، به شرح و تفسیر و مقایسه‌ی آن‌ها پرداخته است.

گفتنی‌‌ست که امکان دانلود برخی از بهترین کتاب‌های ذبیح الله صفا همچون جلدهای مختلف کتاب الکترونیک تاریخ ادبیات در ایران و کتاب الکترونیک گنجینه سخن در شش جلد، در وب‌سایت و اپلیکیشن کتابراه برای شیفتگان عرصه‌ی ادبیات فارسی فراهم شده است.