نظر رضا خردمند ساعی برای کتاب سقوط مرگبار 4: خاکستر سفید 1

سلام به اقای معین فرد و تشکر بابت وقتی که برای کیفیت داستان میزارن. به اندازه کافی همه تعریف کردن پس اجازه بدین بی مقدمه برم سراغ انتقاد سازنده شخصیت پردازی» تقریبا خوبه بجز قسمت هوش کاراکتر که مدام در موقعیت های متفاوت کم و زیاد میشه. ما میتونیم شادی، غم و... رو در حوادث کم و زیاد کنیم ولی کم و زیاد کردن هوش کاراکتر قابل قبول نیست. سامیرانا مدتی هست با هوشی که داره مدام به جای زایراس تحلیل می کنه. بد نیست ولی نمیشه سامیرانا در در دنیای ماشینهای بزرگ در مرکز فرماندهی مثل احمق ها دنبال لباس بره... می دونم دوست داری شخصیت شوخ طبع باشه ولی داری عملا دو شخصیت متفاوت رو در داستان روایت می کنی. زایراس حافظه گذشته رو از دست داده چرا آیکیو لازم رو نداره؟ مگه اون قبلا یک انسان فوق باهوش با ایده های ناب نبوده؟ چرا اثری ازش نیست؟ زایراسی که الان معرفی شده عملا کودکی نادان هست که این نادانی ربطی به پاک شدن حافظه اون نداره. یعنی عملا مثل شخصیت سامیرانا ما دو تا زایراس داریم که در شرایط خاص باهوش و شرایط دیگه احمق میشه. از هوش بگذریم چون مثال زیاده حالا بریم سراغ مدل شخصیت سازی بی دلیل که در داستان زیاد مشاهده میشه. اگه یک شخصیت وفادار، شوخ طبع، خشن، بد دهن، تنبل یا... هست باید چرا اینگونه هست داخل داستان عنوان بشه تا شخصیت عمیق بشه. حالا بریم سراغ معما چرا معما ها در داستان حل نمیشه و فقط آپدیت میشه؟ چرا مدام ما از معمای حل نشده به معمای حل نشده بعدی میریم؟ بعد پنج جلد دیگه نمیتونه اینجوری باشه. معمولا شما یک سری معما در جلد اول داری که در جلد دوم به اکثر اونها جواب داده میشه و بعد معماهای جدیدی که طرح میشه در جلد سوم جواب داده میشه ولی شما این قانون رو ندارید