نظر غزاله فخاری برای کتاب صوتی خاطرات یک آدمکش

چهره آلزایمر دقیقاً همینقدر غمگین و ترحم برانگیزه، حتی وقتی بر صورت یه قاتل زنجیره ای میشینه. این احساس توسط نیروی پلیس و برخوردشون با متهم در داستان هم، به شما القا میشه. داستان از خاطراتی گسسته شروع میشه که کم کم همه مسیر مشخصی رو دنبال می کنن. در طول داستان بارها سعی کردم انتهاش رو حدس بزنم و انگار نویسنده برات یه جواب واضح میذاره جلوت و حدس میزنی ولی انتهای داستان اون نیست و کاملاً بهت زده میشی. داستان جذابه و خالی از زیاده گوییه، در عین حال که تصویر سازی ها خوب هست اما احتمالاً برای طرفداران نویسنده هایی مثل تولستوی، میتونست بیشتر تصویر سازی کنه و توضیح بده. ایجاد ارتباطی با ظرافت با داستان هایی مثل ادیسه و فراموشی یا اُدیپ، بسیار به جا و قشنگ انجام شده. جمله ای در این کتاب بود که برخلاف توصیه های این روزهاست و برام خیلی جالب بود، نقل به مضنون می کنم: اینکه ادیسه فراموش کرده بود خاطراتش رو و فقط در حال زندگی می کرد باعث شده بود اون فرقی با حیوان نداشته باشه. در جامعه ای که بیشتر شعار live in the moment سر لوحه اش هست، این نگاه، نمی تونم بگم درست یا غلط ولی تابوشکن و جالبه. اجرای هوتن شکیبا هم بی نقص و زیبا بود... لحن مونو تون و احساس ثابت کاملاً صحیح بود چون غالباً در بیماران آلزایمر این حالت وجود داره. ممنون از کتابراه