نظر ضحی مختارزاده برای کتاب صوتی جزء از کل

خیلی کش دار بود و گاهی واقعاً حوصله سر بود، ولی البته باید اعتراف کنم که به طرز بسیار جالبی قسمت های تراژدی را با طنز جوری درآمیخته بود که واقعاً نمی دانستم چه طور نخندم و البته از بداقبالی شخصیت های داستان حیرت زده نشوم! «بعد از خواندن: بخش اول قسمت چهار» این چه وضع فلسفه چیدن است؟ الان نهیلیستی بازی و فلسفه بی خدایی برای من توسط یک خلافکار حبس ابدی توجیه شد، بین خندیدن و حرص خوردن از این همه مسخره گی، همان خندیدن گزینه بهتری است! طرف میگه: کسایی که به جاودانگی اعتقاد دارند، می تونن به راحتی خودشون را خلاص کنن، اما اگر فکر کنی که زندگی یک بشکن کوتاه بین دو عدم است، نمی تونی خودتو بکشی!!!!!! بعد از این که کتاب صوتی را در این چند دقیقه چهار بار گوش مردم مراحل احساسی ام این طوری بود: بعد بعد یک جور بامزه ای ادای نوشته های عمیق را در می آورد، که از حیرت، خنده ام می گیرد به این اراجیف بعد از چند لحظه فهمیدم، آهان، این بنده های خدا چون کلی آتئلیست و لائیک و نهلییت در جامعه دارند، یک طوری باید جلوی خودکشی این ها را بگیرند و باید کاری کنند که این ها در چارچوب جامعه بگنجند، پس با این فلسفه بافی ها دارند ذهن های جامعه را در خط نگه می دارند