نظر Giema Tehrani برای کتاب با آخرین نفس‌هایم

با سپاس از تیم محترم کتابراه برای ارائه ی چنین اثر ارزشمندی. در رابطه با کتاب باید عرض کنم فیلم های جناب بنوئل را ندیده ام اما با مطالعه ی این اثر او را انسانی صاحب سبک یافتم. ایشان در طول سالهای زندگانی خویش همواره در حال تابانیدن وجوه شخصیتی خود به جهان اطرافش بود و تحت هیچ شرایطی از حفظ نگرش و انتشار افکارش دست نکشید. به نوعی معنای درونی خود را خلق کرده بود. بنوئل هیچکس نبود خودش بود کاملا خودش بود. جسارتمندی و ترس هایش واقعی و فاخر بود، وی در دوران جوانی اش در کوچه پس کوچه های ادبیات و فلسفه و سیاست گشت و در نهایت خودش را غنا بخشید. شاید خیلی از جهت گیری هایش برایتان غریب و حتی غیر قابل درک باشد و بسیاری از برچسب های روانشناسی امروز بر پیکره اش بچسبد اما جالب اینجاست که او خودش بود فارغ از تمام برچسب ها و قضاوت ها. با خاطراتش مشاهیر صده ی گذشته را از منظری دیگر دیدم و توانستم اسطوره هایی که در اذهان اکثر ما بسیار خاص و فرا انسانی هستند را از دیدگاهی کاملا انسانی ببینم. کوی دانشگاه برایم معنای دیگری یافت و اما در این میان در کنار حظ وافری که از کتاب بردم دانستم که تا چه حد زن و زنانگی در انزمان مهجور و ناشناخته بوده. عصری مرد سالار که زنان را جز ابزاری برای تولید مثل و عروسکی برای وقت گذرانی نمیبینند، هرچند امتداد این تفکر امروز هم در سراسر هستی ما به اشکال مختلف گسترده است اما در آن دوران شدت بیشتری داشته است. نکته ی در خور توجه دیگر برایم این بود که ندیدم بونوئل به زنان زندگی اش اشاره ی چندانی کند و حتی رخداد های مهم خانوادگی اش هم از ذهنیتش طرد شده بودند. انگار رسالتش این بود که یک تنه مردانگی را زندگی کند و بس... پاینده ایران🌹