نظر یاسمن برای کتاب زخم‌ها خوب می‌شوند، فراموش نه

در کل رمان قشنگی بود شروع خیلی خوبی داشت جزییات رو خیلی خوب به تصویر کشیده بود توی کلمه ها اما یه جاهایی اغراق داشت مثلا افکار و درک و دیالوگ‌های پسر دوم ملیحه که 6 سالش بود خیلی دیگه غیرطبیعی و اغراق بود یه چیزی جالبه برام هم کتاب زخم تبر جوانه شد رو خوندم هم این کتاب، این دوتا تقریبا یکی بودن! ژانرش و چارچوبش کاملا یکی بود با کمی اختلاف جزییات توی هر دو کتاب شخصیت اول از بدبختی و بیچارگی با تلاش به جاهای خوب میرسه و توی هر دو کتاب طرف درگیر عشق میشه و از گشنگی و بیچارگی به سفر‌های خارجی میرسه توی هر دو کتاب شخصیت‌های فرعی درگیر بیماری سرطان میشن، توی هر دو کتاب اطرافیان نمیذارن این عشق پایدار بمونه و می‌خوان زندگی شونو خراب کنن و دخالت میکنن، تو هر دو روایت یا بهتره بگم هر سه روایت توی اوج عشق و عاشقی یه فاصله‌ی طولانی بین شخصیت‌های اصلی میوفته و خواسته یا ناخواسته درگیر جدایی میشن دقیقا روایت ملیحه، اسفندیار و آذر یکی بودن! 😁