نظر امیر برای کتاب شاهنامه فردوسی

به نام خداوند جان و خرد، شروعی زیبا در شاهنامه و برازنده هرانسانیست. خداوند متعال خداوند خرد است و علمش علمی راسخ و دارای حکمت است. جناب فردوسی بااینکه ازقشر مرفه جامعه بودند و از دهقانان ثروتمند روزگار خودبودند کمر همت به سرودن شاهنامه بستند؛ چرا؟ چون روح بیدادگر و وطن پرست خدایی فردوسی تحمل دیدن ازبین زبان غنی فارسی ندارد. اوکه دید زبان عربی نفوذ زیادی در بین ایرانیان دارد شروع به سرودن شاهنامه نمودند. درروزگار ایشان شاعری پس از سرودن هزار بیت درسن چهل سالگی توسط غلامش کشته میشود و کارش نیمه تمام ماند. فردوسی که دست دعا به درگاه حق داشته تا کارش نیمه تمام نماند و شکی نیست که دعایش براورده شده است. اشعار فردوسی در قالب فعولن فعولن فعولن فعل سروده شده است. فردوسی که میتوانست بهترین زندگی را داشته باشد و خوشی روزگار را کند اقدام به سرودن شاهنامه میکند که سی سال به طول انجامید. این سی سال حرف کمی نیست. باارزش‌ترین سرمایهٔ وجودی هرانسان زمانش است که مثل وقت طلاست نادرسته بلکه وقت هزاران هزار برابر باارزش تر از طلاست. باطلا نمیتوان زمان را خرید. کتاب گران مایهٔ شاهنامه به مفاهیم عمیق و استواری همچون عدالت، انسانیت و اخلاق اشاره نموده و در چند باب مختلف پهلوانی، اساطیری و تاریخی در طول 50/000 بیت درامده است که این اثر باشکوه را به بزرگترین حماسه جهان بدل میکند. خوانش شاهنامه پراست از پند و اندرز و پهلوانی و خوانش ان بر نسل جوان باعث بیدادگری و ظلم ستیزیست. تکرار در برخی داستانها و نقش بسیار کمرنگ زنان و نگاه منفی به بعضی از اقوام از نکات منفی ان هست. درکتاب شاهنامه بااینکه زبان عربی نفوذ زیادی داشته تنها حدود 2درصد این کتاب از کلمات عربی بهره برده و این اثررا جاودانه پارسی گشت.