نظر جمال سلیمانی برای کتاب درمان شوپنهاور

در این کتاب به موضوعات روانشناختی و فلسفی پرداخته میشود. شخصیت های محوری داستان یک دکتر و بیمار آن میباشند. دکتر که به علت بیماری با مرگ مواجه میشود نسبت به زندگی دیدگاه جدیدی پیدا کرده و در انتهای زندگی خودش را فارغ از مشکلات مادی و دنیوی خود می بیند و می کوشد که خاطره ای خوش از خودش به یادگار بگذارد. بیمار که شخصیتی منزوی بوده برای درمان خود به مطالعه آثار شوپنهاور می پردازد. دست تقدیر این دو نفر را برای بار دیگر در مسیر هم قرار میدهد. دکتر به بیمار خود توصیه میکند برای بهبود شرایطش باید در اجتماع حضور پیدا کند. بیمار به همراه دکتر در جلسه های روان درمانی گروهی حاضر می شود و بعد گذشت جلسات متعدد که در آن به اشتراک گذاشتن اطلاعات و عقاید خود سپری میکنند، بیمار در می یابد که انسان ذاتا موجودی اجتماعی میباشد و با کمک دیگران می تواند به احساس رضایت و خوشبختی دست یابد.