نظر پری سا برای کتاب صوتی نفوس مرده

۱. نیکلای گوگول بعد از انتشار جلد اول نفوس مرده تو سال ۱۸۴۲ تصمیم داشت اثرش رو در چند جلد ادامه بده و مسیر داستان رو مثل کمدی الهی دانته از فساد اجتماعی به سمت رستگاری روسیه ببره اما توی سال های آخر عمرش دچار بحران روحی و مذهبی شد؛ وسواس اخلاقی و ترس از گناه پیدا کرد و احساس می کرد نوشته هاش گناه آلود و دور از معنویته. توی یکی از دوره های افسردگی شدید، گوگول دست نوشته های جلد دوم نفوس مرده رو توی شومینه پرتاب کرد و سوزوند. در نهایت توی ۴۳سالگی بر اثر فرسودگی شدید جسمی، گرسنگی طولانی و فروپاشی روانی از دنیا رفت. بعد از مرگش فقط بخشای پراکنده ای از جلد دوم باقی موند که بعدها چاپ شد اما هیچ وقت به شکل کامل و منسجم به پایان نرسید. تراژدی نفوس مرده فقط توی داستانش نیست، توی سرنوشت نویسنده شم هست. گوگول خواست آدمارو از «نفوس مرده» به «نفوس زنده» برسونه، اما خودش وسط این راه بین هنر و ایمان گیر افتاد و میشه گفت گوگول قبل از اینکه کتابش ناتمام بمونه، خودش ناتمام شد. و شاید به همین خاطره که نفوس مرده این قدر واقعی و تلخه. ۲. داستان درباره ی مردی به نام چیچیکوفه که میاد «نفوس مرده» می خره؛ یعنی اسم رعیت هایی که مرده ان ولی هنوز توی اسناد زنده حساب می شن! ایده خلاقانه ست ولی اصل ماجرا اینه که گوگول داره پوچی، فساد، ریاکاری و حرص آدم ها رو می کوبه. هر شخصیت نماینده ی یه تیپ آدمه: خسیس، احمق، زرنگِ فاسد و... گوگول با طنز تلخ نشون می ده که خیلی ها زنده ان، ولی روح ندارن یعنی همون «نفوس مرده». آدم ممکنه نفس بکشه، راه بره، معامله کنه… ولی از درون مرده باشه. اجرای راوی عااالی بود.