نظر Mehdi Nik برای کتاب صوتی شاه، بی‌بی، سرباز

داستان آدم هایی است که در کشاکش غریزه و میل به برتری جویی، آرام آرام خودشان را از دست می دهند. ناباکوف با نگاهی خونسرد اما تیزبین نشان می دهد عشق چطور می تواند لغزنده باشد و بی آن که مرزی روشن وجود داشته باشد، به سوءاستفاده و خودفریبی برسد؛ جایی که هیچ کس کاملاً بی تقصیر یا کاملاً قربانی نیست. نه قضاوت و موعظه می کند و نه دل سوزی؛ فقط از دور نگاه می کند. تو گویی آدم ها بیشتر شبیه مهره هایی اند که فکر می کنند دست شان باز است، اما در واقع هر قدم آن ها را به بن بست نزدیک تر می کند. همین فاصله و طنز تلخ، کتاب را هم خواندنی می کند و هم کمی آزاردهنده. «شاه، بی بی، سرباز» احساسات را بی اغراق و بی رحمانه تصویر می کند؛ درست به سبک ناباکوف، با ظاهری فریبا و بازیگوشانه و غافلگیری هایی که بیشتر شبیه شوخی های. سرد سرنوشت اندممنون از ماه آوا برای تولید صوتی این اثر و البته آقای عمرانی برای روایت مسلط، پخته و جاافتادهٔ آن.