نظر لیلی عباسی برای کتاب بی‌قراری

کتابی تلخ و بی‌قرار.... بە شدت انسانیت را فرا می‌خواند. "من یک انسان بودم" نرگس و حسین هنوز صدای ضعیفشان را میتوان شنید. کتابی که برای عصر حارصه‌ی ماست و باید آن را خواند. آن را درست زمانی که ملک نازها، آواره‌اند و شنگال بزرگ هنوز چشم انتظار معجزه..... انگار روز هفتم به پایان نخواهد رسید.